ميخوانمت در بلندي كه خودت بلند تريني

 ميخوانمت به مهرباني كه خود مهربان تريني

 ميدانمت به رحمتت كه خودت رحيم تريني

ميدانمت به بزرگي كه خودت بزرگتريني

همه اين ميخوانمت ها و ميدانمت ها بهانه اي هست تا بگويم خدايا دوستت دارم

دوست داشتن از عشق برتر است

و من هرگز خود را

تا سطح بلند ترین قله عشق های بلند

 ، پایین نخواهم آورد !!!

حالم اصلا خوب نيست ..يه عالمه حساي بد دارم. حس بي كسي ، حس تنهايي ،حس دلتنگي .احساس مرگ!!!

 ميدونم اين حس فقط  به خاطر مرگ مريم نيست!!! مرگ مريم بهونه اي شد كه بغضم باز بشه و تا دلم ميخواد گريه كنم . چند روز بود كه اين حس بد باهام بود.امروز كه داشتن مريم و خاك ميكردن يه لحظه آرزو كردم كاش جاي اون بودم .خوش به حالش  چه سبكبال از اين دنيا داشت ميرفت.نميدونم شايد خيلي آرزو ها واسه خودش داشت اما  راحت شد .همون موقع خودمو گذاشتم جاش .فكر كردم اگه من جاي اون بودم چي ميشد؟؟؟ هيچ تعلقي به دنيا نداشتم.تازه يه حسن داشت ...  با گناهاي كمتري ميرفتم. چه راحت ميشدم ...

اما ...

نگاه به بابام كردم كه كنارم بود و دستم و گرفته بود و با تموم غرور مردونش داشت گريه ميكرد.نميدونم چرا وقتي گريه بابامو ميبينم آتيش ميگيرم  ،اصلا دوست ندارم گريه هيچ مردي و ببينم . چقدر دلم واسش سوخت .ميدونم خيلي دوستم داره .اصلا دستمو به خاطر اين گرفته بود چون فكر ميكنم توي ذهنش داشت خودشو جاي باباي مريم ميذاشت.از دست سردو عرق كردش حس ترسو احساس ميكردم... ترس نبودن من!

به مامانم فكر كردم... طفلگ چقد بي تابي ميكرد با تموم صبوريش.چقدر برام آرزو داره. ميدونم بي نهايت دوستم داره .منم عاشقشم...دوست ندارم  يه لحظه غمشو ببينم ، به برادرم كه رابطم باهاش عاليه و بيشتر درد و ولامون پيش همه... دلم واسه اونم سوخت .به دوستام ...ميدونم خيلاشون دوستم دارن و براشون مهمم ولي اگه من مرده بودم هديه بيشتر از همه غصه ميخورد!!!

بعد ديدم چقد همشونو دوست دارم و چقدر بي انصافم كه آرزوي مرگمو كردم و خواستم عزيزامو ناراحت كنم .

اما هر چقدر به عكس العمل يه نفر فكر كردم هيچ چيزي و نتونستم تصور كنم !!!

راستي اگه من بميرم چيكار ميكنه؟ اصلا واسش مهه؟؟؟

ولي تو اون لحظه خيلي دلم واسش تنگ شد .با اين كه ديشب با تموم بي رحمي باهام حرف زدو در موردم قضاوت كرد .ولي احساس كردم  حسم هنوز مثل سابقه .گر چه اون باور نداره فكر ميكنه دروغ ميگم...!!!

از اونجا كه اومدم خونه بازم اون حس بد بهم برگشت.جز مامانم كسي نبود كه بخوام باهاش حرف بزنم ،دلم نمي خواست اونم ناراحت بشه .به شدت  احساس تنهايي ميكنم ...

واسه يه لحظه ديدم دارم تو دنيايي زندگي ميكنم كه توي موقعيتيي قرار گرفتم كه هيچ كس نيست منو درك كنه.هيچ كس نيست كه بتونم بي هراس از متهم شدنم به هر چيز ،باهاش حرف بزنمو دغدغه هامو تو آغوشش خالي كنم !!!

اي اشك تو چقد خوبي .راستي اگه تو نعمت بزرگو خدا به ما نداده بود چيكار ميكرديم؟؟؟اما الان به مرحله رسيدم كه ديگه گريه هم آرومم نميكنه!!!

چقدر دلم تنگه...

هيچكي با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
که واسم غریب و نا شناخته بود
اما اون وقتی رسید که قلب من
همه ی آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

امروز از اون روزاي بد بود.از صبح حس خوبي نداشتم . كلا حس قوي دارم و اكثر مواقع حسم بهم دروغ نميگه ! ديشبم همش خواباي آشفته ميديدم .از خواب كه پا شدم صدقه گذاشتم كنار، اما بازآروم نشدم .رسيدم محل كارم. بر خلاف هميشه كه موزيك گوش ميدادم.اشعار مرحوم آغاسي كه واسه امام رضا خونده رو گذاشتم.اشكام ناخواسته سرازير ميشد . با هر زنگ تلفن قبلم از جا كنده ميشد.بعد ا ساعت شماره يكي از همكارا كه رابطه خيلي خوبي باهاش داريم افتاد .الو كه گفتم داشت گريه ميكرد .بهم گفت 4 نفر از اعضاي خانوادش توي تصادف جاده شمال كشته شدند وتنها برادرش الان توي كماست و درصد زنده موندنش خيلي پاينه.هنگ كرده بودم. اصلا باورم نميشد!!!حتي نمي تونستم بهش چي بگم ؟؟؟

فقط اونقدر گريه كردم كه چشمام باز نميشد .يادم نميره كه كه چند روز پيش با چه ذوق و شوقي داشت از خواهرش كه تازه نامزد كرده حرف ميزد .ميگفت ماه آينده مراسم جشن دارن .پيش پيش همه مارو هم دعوت كرد .اما حالا هم خواهرش هم نامزدش توي سرد خونه اند.

انگار گرد مرگ توي آموزشگاه پاشيده بودند .هيچ كس دل و دماغ كار كردن نداشت.همه حس ميكرديم كه امروز چقدر جاي همكارمون خاليه و آرزو ميكرديم كه  كاش اين اتفاق واسش نيفتاده بود.هيچ كدوم نميدونستيم بايد براش چيكار كنيم كه يكمي آروم بشه.

حالم خيلي بده. يه لحظه صورت خواهرش از جلوي چشمم نميره .نمي دونم با چه دلي ميخوام فردا برم مراسم خاك سپاري.خواهر نو عروسش خيلي جوون بود! اسمش  مريم بود، هم اسم خودم !!!

از صبح همش دارم فكر ميكنم اين دنيا چقدر بي ارزشو ما چقدر جديش گرفتيم !!!

خدا بهش صبر بده !!!

از همتون خواهش ميكنم واسه زنده موندن برادرش دعا كنيد ...

واي باران باران
شيشه پنجره را باران شست
از دل تنگ من اما چه كسي نقش تو را خواهد شست
اسمان سربي رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
ميپرد مرغ نگاهم تا دور
 واي باران پر مرغان خيالم را شست ...

و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم بودم و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزید

من خودم بودم دستی که صداقت می کاشت

گر چه در حسرت گندم پوسید

من خودم بودم هر پنجره ای

که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

و خدا می داند بی کسی از ته دلبستگیم پیدا بود

من نه عاشق بودم

و نه دلداده به گیسوی بلند

و نه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم

که مرا از پس دیوانگیم می فهمید

آرزویم این بود

دور اما چه قشنگ

که روم تا در دروازه نور

تا شوم چیره به شفافی صبح

به خودم می گفتم

تا دم پنجره ها راهی نیست

من نمی دانستم

که چه جرمی دارد

دستهایی که تهیست

و چرا بوی تعفن دارد

گل پیری که به گلخانه نرست

روزگاریست غریب

من چه خوش بین بودم

همه اش رویا بود

و خدا می داند

سادگی از ته دلبستگیم پیدا بود

 که بر نمی گردی تو هیچوقت

 نمی خواهمم داشته باشمت،نترس

 فقط بیا

 در خزان خواسته هام

                کمی قدم بزن

                              تا ببینمت

 دلم برای راه رفتنت تنگ شده است...

امروز بعد از دو سال دارم دوباره تو اين وبلاگ مي نويسم .از دوسال قبل خيلي چيزا عوض شده . من ؛ آدماي دورو برم ... اما وقتي نگاه ميكنم ميبينم اين دوسال مثل برق باد گذشته . انگار همين ديروز بود... ،

واي خداي من ! باورم نمي شه عمر اينقد زود ميگذره ، اين دو سال پر از خاطرات خوب و بد بود ، پر از خنده پر از گريه ...

اما گذشته ...حيف كه گذشته ديگه بر نمي گرده !!!

عمری بی باران دویدم

چون به فصل بارش رسیدم

            گفتند چشمهایت را ببند

                        که تو فرزند کویری

دلم سوخت

جانم تمام یک قطره شد

        چون چشمهایم را باز کردم

                     دیدم همه جا تر شده بود

از بیم و امید عشق رنجورم

آرامش جاودانه میخواهم

بر حسرت دل دگر نیافزایم

آسایش بی کرانه میخواهم

پا بر سر دل نهاده میگویم

بگذشتن از آن ستیزه جو خوش تر

یک بوسه زجام زهر بگرفتن

از بوسه آتشین او خوش تر

پنداشت اگر شبی به سرمستی

 در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم

در دامن دیگران به سر کردم

دیگر نکنم ز روی نادانی

قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم

آن گمشده شادی و سرورم را

آن کس که مرا نشاط و مستی داد

آن کس که مرا امید و شادی داد

هر جا که نشست بی تامل گفت:

او یک زن ساده لوح عادی بود!

میسوزم از این دو رویی و نیرنگ

یکرنگی کودکانه میخواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

 یک بوسه جاودانه میخواهم

رو، پیش زنی ببر غرورت را

کو عشق تو را به هیچ نشمارد

آن پیکر داغ و دردمندت را

با مهر به روی سینه نفشارد

عشقی که تو را نثاره ره کردم

در سینه دیگری نخواهی یافت

زآن بوسه که بر لبانت افشاندم

سوزنده تر آذری نخواهی یافت

در جستجوی تو و نگاه تو

دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشه آن دو چشم رویایی

هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

دیگر به هوای لحظه ای دیدار

دنبال تو در به در نمی گردم

دنبال تو ای امید بی حاصل

دیوانه و بی خبر نمی گردم

در ظلمت آن اتاقک خاموش

بیچاره و منتظر نمی مانم

هر لحظه نظر به در نمیدوزم

وآن آه نهان به لب نمیرانم

ای زن که دلی پر از صفا داری

از مرد وفا مجو،مجو، هرگز

او معنی عشق را نمیداند

راز دل خود به او مگو هرگز.

ای

 مهر پر گوهر

تو در بالاترین ردیف نشسته ای

و

من در پایین ترین سطح ایستاده ام

دستانم را بگیر

              تا چند پله

                     به ماه نزدیکتر شوم

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است

***

همیشه در آسمان دل ،دوپرنده ی غم و شادی در حال پرواز هستند.آن دو به دنبال اوج گیری هرچه بیشتر، در کنار هم به رقابت میپردازند.پرنده ی سفید شادی اگر چه با پرنده ی غم به لحاظ رنگ متفاوت است، اما گاهی به علت صمیمیت زیاد بین آنها ، شادی به راحتی به پرنده ی سیاه غم اجازه ی اوج گرفتن می دهد.نکته ی قابل توجه این است که پرواز پرنده ی غم نباید زمان طولانی ادامه پیدا کند . پرنده ی زیبای شادی باید از قدرت و تسلط بیشتری برخوردار باشد تا بتواند همیشه بر فراز آسمان دل پرواز کند.اما پر و بال دادن به پرنده ی شادی و تقویت روحیه ی آن برای پرواز متواتر و پی در پی در آسمان آبی جان و دل ، به تکنیک و عوامل مختلفی نیاز دارد.که تنها به خواست و اراده ی فردی وابسته است. کتابهای روان شناسی بسیاری به چاپ رسیده که نکات قابل توجهی در آنها دیده می شود اما اگر روزانه 10 کتاب روانشناسی نیز خوانده شود و شخص خود نخواهد برای رفع مشکلات و آرامش روحی گام مثبتی بردارد آب از آب تکان نمی خورد. پس برای طراوت بیشتر و شاد زیستن ابتدا باید به طور قاطع و جدی تصمیم گرفت و طبق برنامه ریزی عمل کرد. هرگز انتظار نداشته باشید که در کوتاه مدت نتیجه بگیرید. برای شادابی و فرار از غم و اندوه به اجرای تمرینات و تکنیکهای روانشناسی ، برنامه ریزی و عملکردی بلند مدت نیاز دارید . شادابی و نشاط در زندگی ، هنر است. هنری که به راحتی بدست نمی آیدو شکوفایی آن در هر فردی متفاوت است. گاهی این هنر شکوفا می شود و هنرمند را از آن خشنود می سازد اما والاتر از آن است که بتوان با استفاده بهینه از این شکوفایی ، روز به روز بستر رشد و کمال این هنر را فراهم ساخت. تکنیکهای دستیابی به راز شاد زیستن خیلی مشکل و پیچیده نیستند بلکه تنها اراده و تمرین موثر، شمارا به هدف خواهد رساند :

• همیشه هدف خود را در زندگی با برنامه ریزی صحیح مشخص کنید و برای دستیابی به آن ، سه مقوله ی تصمیم ، اراده و عمل را مد نظر قرار دهید.

• در طول مسیر تلاش ، عملکرد فردی خود را مورد بررسی قرار دهید و اگر فعالیت های شما خارج از برنامه های دستیابی به هدف است ، مسیر را تغییر دهید.

• به کار خود و هدف نهایی تان ایمان داشته باشید.

• برای برنامه ریزی بهتر ، با شناسایی عادت های غلط خود ، عادت های مناسب را جایگزین آنها کنید.

• خود را از تفکرات منفی رها سازید . و با جملات تاکیدی مثبت ، به روح و روان خود آرامش هدیه دهید

راز دوم
..........
از قدرت خود مايه بگذار و بر قدرت ديگران تكيه نكن.استعدادهار خود را پرورش بده و بر استعدادهای مردم غبطه نخور.

راز سوم
..........
حتی گردابی از افكار ناراحت كننده , با شوخی و خنده ای از ته دل.از بين خواهد رفت.
 
راز چهارم
..........
  اگر میخواهی مشكلات خود حل شوند , به دلهای دردمند ديگران تسلی و آرامش بده.

راز پنجم
.......... 
 بزرگترين شفا بخش عشق است.
 
راز ششم
..........  
قدرت درك يافته هايی را كه از تجربيات مختلت به دست مياوری, افزايش بده . آن را در سكوت , باور كن. و به صورت خود در اختيار ديگران قرار بده.
 
راز هفتم
.......... 
بگذار كه لبخند در قلبت باور شود و از دريچه چشم هايت به دنيا بتابد مانند لبخندهای دوستا نه , شفا بخش و سپاسگزارر باش.
 
راز هشتم
.......... 
 نخواه كه ديگران را با زيبايی و جذابيت زنانه جذب كنی . زيرا هر چند داشتن اقتدار بر ديگران ارضا كننده است, اما به تدريج وجود ناقص و ضعيف خواهد شد سعی كن با الهام بخشيدن به ديگران  و تحسين اهداف عالی انها , خود را قوی كن.
 
راز نهم
.......... 
 هنكامی  كه وسوسه می شوی تا حرفهای كنايه آميز و نيشدار به ديگران بزنی يادت باشد كه فلفل زيادی, طعم غذا را خراب می كند. كلمات نسنجيده , دوستیهای با ارزشی را تباه كرده اند.اما مهربانی هيچ چيز را خراب نمی كند اجازه بده ديگران هر طور مايلند پيش بروند.
  
رازدهم
..........
ظرفيت عشق وجودت را با دوست داشتن همه انسان ها و تمامی زندگی , افزايش بده.
 

اي بر سر بالينم، افسانه سرا دريا !

افسانه عمري تو، باري به سرآ دريا .

***

اي اشك شبانگاهت، آئينه صد اندوه،

وي ناله شبگيرت، آهنگ عزا دريا .

***

با كوكبه خورشيد، در پاي تو مي ميرم

بردار به بالينم ، دستي به دعا دريا !

***

امواج تو، نعشم را افكنده درين ساحل،

درياب مرا، دريا؛ درياب مرا، دريا .

***

ز آن گمشدگان آخر با من سخني سر كن،

تا همچو شفق بارم خون از مژه ها دريا .

***

چون من همه آشوبي، در فتنه اين توفان،

اي هستي ما يكسر آشوب و بلا دريا !

***

با زمزمه باران در پيش تو مي گريم،

چون چنگ هزار آوا پر شور و نوا دريا !

***

تنهائي و تاريكي آغاز كدورت هاست،

خوش وقت سحر خيزان و آن صبح و صفا دريا .

***

بردار و ببر دريا، اين پيكر بي جان را

بر سينه گردابي بسپار و بيا دريا .

***

تو، مادر بي خوابي. من كودك بي آرام

لالائي خود سر كن از بهر خدا دريا .

***

دور از خس وخاكم كن، موجي زن و پاكم كن

وين قصه مگو با كس، كي بود و كجا ؟ دريا !

***

یک شعر تازه دارم ، شعری برای دیوار
 شعری برای بختک ، شعری برای آوار
 تا این غبار می مرد ، یک بار تا همیشه
 باید که می نوشتم ، شعری برای رگبار
این شهر واره زنده است ،‌اما بر آن مسلط
 روحی شبیه چیزی ،‌ چیزی شبیه مردار
 چیزی شبیه لعنت ،‌ چیزی شبیه نفرین
چیزی شبیه نکبت ،‌ چیزی شبیه ادبار
 در بین خواب و مرداب ، چشم و دهان گشوده است
 گمراهه های باطل ،‌بن بست های انکار
 تا مرز بی نهایت ، تصویر خستگی را
 تکرار می کنند این ،‌ ایینه های بیمار
 عشقت هوای تازه است ، در این قفس که دارد
 هر دفعه بوی تعلیق ، هر لحظه رنگ تکرار
 از عشق اگر نگیرم ،‌ جان دوباره ،‌من نیز
 حل می شوم در اینان این جرم های بیزار
 بوی تو دارد این باد ،‌وز هفت برج و بارو
 خواهد گذشت تا من ، همچون نسیم عیار